...υπομονή & όνειρα...
About Me
- effie...
- Θεσ/νίκη, Greece
- ...είμαι εδώ κι αντέχω...κι ας φυσάει από παντού !!!!
Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012
Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012
φως
....λίγα πράγματα με συγκινούν, με γαληνεύουν, μου ευραίνουν την ψυχή....
Μακρινές συναυλίες, οπάλινες σπίθες του πρώτου σπιτιού μας μες στη λαύρα του θέρους,
στης Γης του Πυρός την αέναη θήρα, στους κάμπους, στα δάση, στα ουράνια,
Θ' ασπασθώ απαλά της εικόνος τα χείλη, θα χαρίσω ελπίδες σ' αχιβάδες και κάστρα
που βουβά παραστέκουν σ' όσ' αγγίζουν οι Μοίρες, κι όταν δύουν στα πεύκα των ειδώλων φεγγίτες
αυλακώνουν μ' αλόγατα ξύλινα χαμοκέδρου θωπείες,
Θεωρίες σεπτές μυστικών δεινοσαύρων στων νερών τις πλεκτάνες που τα ζώσανε κύκνοι,
μαύροι κύκνοι, γαλάζιοι, όλο ιδέα και πόθο που λες πάει να σβήσει κι αποτόμως γυρεύει
ν' ανεβεί πιο ψηλά, να γκρεμίσει, να σπάσει, παραθύρια ν' ανοίξει, να φωνάξω, να κλάψει,
να ρημάξω, ν' αράξει, να σκιστεί, να χαράξω στο χαλκό πιο βαθειά, πιο βαθειά,
περιστέρια, λιοντάρια, των μαλλιών της τη νύχτα, του στρατιώτου το όπλο, τ' αρβανίτικο χώμα,
Κι όπου φτάσει, αν φτάσει, φαντασία μετάλλου, λόγια που είπα η Πυθία σε ανύδρους εκτάσεις,
τροπικούς και πηγάδια θα διαβεί, ως να φέξει η αυγή η πλανεύτρα μ' άυλων Κούρδων κραιπάλη,
Ν' αγοράσει κιθάρες που μου πνίγουν τα μάτια ως να σύρω τα πέπλα που κρατά η σελήνη,
Στη μορφή μου να δέσει τη μορφή των πουλιών.
στους καιρούς που ζούμε... Φως, αυτό εύχομαι για το 2012
Socos μουσική επένδυση στην ποίηση του Νίκου Εγγονόπουλου
ερμηνεύει ο Δημήτρης Πουλικάκος.
Ζωγραφική - Ποίηση Νίκος Εγγονόπουλος 1907-1985
Ζωγραφική - Ποίηση Νίκος Εγγονόπουλος 1907-1985
Επίσημο Site http://www.engonopoulos.gr/_homeEL/
![]() |
| Αργώ Νίκος Εγγονόπουλος 1907-1985 |
Η Ύδρα Των Πουλιών
στης Γης του Πυρός την αέναη θήρα, στους κάμπους, στα δάση, στα ουράνια,
Θ' ασπασθώ απαλά της εικόνος τα χείλη, θα χαρίσω ελπίδες σ' αχιβάδες και κάστρα
που βουβά παραστέκουν σ' όσ' αγγίζουν οι Μοίρες, κι όταν δύουν στα πεύκα των ειδώλων φεγγίτες
αυλακώνουν μ' αλόγατα ξύλινα χαμοκέδρου θωπείες,
Θεωρίες σεπτές μυστικών δεινοσαύρων στων νερών τις πλεκτάνες που τα ζώσανε κύκνοι,
μαύροι κύκνοι, γαλάζιοι, όλο ιδέα και πόθο που λες πάει να σβήσει κι αποτόμως γυρεύει
ν' ανεβεί πιο ψηλά, να γκρεμίσει, να σπάσει, παραθύρια ν' ανοίξει, να φωνάξω, να κλάψει,
να ρημάξω, ν' αράξει, να σκιστεί, να χαράξω στο χαλκό πιο βαθειά, πιο βαθειά,
περιστέρια, λιοντάρια, των μαλλιών της τη νύχτα, του στρατιώτου το όπλο, τ' αρβανίτικο χώμα,
Κι όπου φτάσει, αν φτάσει, φαντασία μετάλλου, λόγια που είπα η Πυθία σε ανύδρους εκτάσεις,
τροπικούς και πηγάδια θα διαβεί, ως να φέξει η αυγή η πλανεύτρα μ' άυλων Κούρδων κραιπάλη,
Ν' αγοράσει κιθάρες που μου πνίγουν τα μάτια ως να σύρω τα πέπλα που κρατά η σελήνη,
Στη μορφή μου να δέσει τη μορφή των πουλιών.
![]() | |
| Εμφύλιος Πόλεμος Νίκος Εγγονόπουλος 1907-1985 |
Ετικέτες
art,
Εγγονόπουλος,
ζωγραφική,
μουσική,
ποίηση,
όνειρα
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011
Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011
αυτός ο Νοέμβρης...
...είναι μέρες τώρα, όταν βγαίνω στο μπαλκόνι για να καπνίσω τα βράδυα, ο αέρας φέρνει μυρωδιές που σε καμία περίπτωση δεν θυμίζουν πόλη .... αλλά χωριό ορεινό στο καταχείμωνο.
Φέτος τα τζάκια άναψαν "άξαφνα" πρίν από τους καυστήρες, φουντώνουν σε καθημερινή βάση και στις πυλωτές των πολυκατοικιών τα στοιβαγμένα ξύλα στην κυριολεξία ξεχειλίζουν ...
.............θα πάει η πατάτα σύννεφο αδέεελφια !!! Πάρτε μια πρόγευση.
Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011
κοιτάω μπροστά...
ΣTIΣ XAPAYΓEΣ ΞEXNIEMAI
Mάσκα δεν έχω να γυρνώ στο καρναβάλι ετούτο
μόνο μια απόχη να τρυγώ της θάλασσας την πονηριά
και της σιωπής τον πλούτο
Mάσκα δεν έχω να γυρνώ στο καρναβάλι ετούτο
μόνο μια απόχη να τρυγώ της θάλασσας την πονηριά
και της σιωπής τον πλούτο
Bάρα καλή, βάρα γερή, μια ντουφεκιά ζαχαρωτή
κι άσε να νοιώσει η γαλαρία του χαρτοπόλεμου τη βία
Σκουπίδι η σκέψη την πετώ, τη λογική απαρνιέμαι
μ' ένα σαράκι αρμένικο για δρόμους που δε θέλησα
στις χαραυγές ξεχνιέμαι
Bάστα το νού, βάστα το νού να μην γκρινιάξει του καιρού
πού 'φτιαξε με τον πόνο κλίκα και τσιγγουνεύεται στη γλύκα
κι άσε να νοιώσει η γαλαρία του χαρτοπόλεμου τη βία
Σκουπίδι η σκέψη την πετώ, τη λογική απαρνιέμαι
μ' ένα σαράκι αρμένικο για δρόμους που δε θέλησα
στις χαραυγές ξεχνιέμαι
Bάστα το νού, βάστα το νού να μην γκρινιάξει του καιρού
πού 'φτιαξε με τον πόνο κλίκα και τσιγγουνεύεται στη γλύκα
Θανάση Παπακωνσταντίνου
Aγία Nοσταλγία-Lyra 1993
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)





